«تقریباً خوشحال بودیم»، مجموعه‌ای از داستان‌های به‌هم‌پیوسته است که زندگی پسری را از سال‌های کودکی تا جوانی در ایرانِ پیش و پس از انقلاب دنبال می‌کند. این کتاب روایتی بی‌پرده از فقر، عشق، دوستی، خانواده، ترس، سرکوب، آرزوهای فردی، نیازهای عاطفی و جسمی، و جستجوی هویت در جامعه‌ای سنتی و پرتناقض است. نویسنده با نگاهی صادقانه و گاه دردناک، به بخش‌هایی از زندگی خود وارد می‌شود که هرگزامکان بیان آن‌ها را در آثار سینمایی‌اش نداشته است. شخصیت‌ها و رویدادهای این کتاب واقعی‌اند و بسیاری از داستان‌ها بر اساس خاطرات و تجربه‌های زیسته شکل گرفته‌اند. در عین حال ، «تقریباً خوشحال بودیم» تنها روایت یک زندگی شخصی نیست؛ بلکه تصویری از نسل بزرگی از ایرانیان است که میان سنت و مدرنیته، آزادی و محدودیت، رؤیا و واقعیت رشد کردند و زخم‌ها و خاطرات آن سال‌ها را تا پایان عمر با خود حمل کرده‌اند.
محمدعلی طالبی فیلمنامه‌نویس و کارگردان ایرانی است که بیش از چهار دهه در عرصه سینما فعالیت داشته است. آثار او در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی از جمله برلین، تورنتو، سانفرانسیسکو، شیکاگو، لوکارنو، ساندنس، توکیو و… به نمایش درآمده و جوایز متعددی کسب کرده‌اند. بخش مهمی از فعالیت حرفه‌ای او به روایت زندگی انسان‌های عادی، کودکان، جوانان، روابط خانوادگی و تجربه‌های اجتماعی در ایران معاصر اختصاص داشته است. «تقریباً خوشحال بودیم» نخستین مجموعه داستانی اوست؛ اثری که در آن، برای نخستین بار از محدوده سینما فراتر رفته و به سراغ تجربه‌های شخصی و ناگفته‌های زندگی خود می‌رود؛ تجربه‌هایی که سال‌ها در پشت سکوت، ملاحظات اجتماعی و محدودیت‌های فرهنگی پنهان مانده بودند.
شناسنامه طرح جلد:
عکس روی جلد: پیمان پارسا
توضیح تصویر: هنرجویان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در حال ساخت یک فیلم کوتاه؛ سال ۱۳۵۳
فیلمبردار: محمدعلی طالبی
ارسال نظرات