میان رویا و امید (به انگلیسی: Between Dreams and Hope) دومین فیلم بلند فرنوش صمدی است اولین فیلم او «خط فرضی» («خط فرضیِ» فرضی که شکسته نشد https://www.independentpersian.com/node/85936) نیز در سپتامبر ۲۰۲۰ در جشنوارهی بینالمللی تورنتو (تیف) به نمایش درآمد بود.
فیلم «میان رویا و امید» نسبت به «خط فرضی» گامی بزرگ و جسورانه به پیش است. در این فیلم صمدی به موضوع تراجنسیتی یا ترنسجندر (به انگلیسی: Transgender) پرداخته است.
آزاده (با بازی فرشته حسینی) که همه او را «آزاد» صدا میکنند میخواد با عمل جراحی و هورمون درمانی تطبیق جنسیتی بدهد و مرد شود و با نورا (با بازی صدف عسکری) ازدواج کنند. این دو صمیمانه عاشق یکدیگر هستند و میخواهند رابطهیشان را رسمی کنند اما وقتی برای تطبیق جنسیتی مراجعه میکنند مردان تصمیم گیرنده رضایت پدر را ضروری میداند و این درواقع مشکل بزرگی برای این دو زوج است زیرا پدر آزاد بسیار سنتی است و در روستا زندگی میکند و آزاد از خانه گریخته است و حالا باید برگردد و رضایتنامهی امضا شده و مهر شده را بیاورد برای مردان حکومتی که تا اجازه هورمنتراپی و جراحی را بدهند.
همانطور که میدانید در دیدگاه حاکمان جمهوری اسلامی فقط دوجنس وجود دارد، مرد و زن. برای همین اگر انسانی با آلت جنسی مردانه احساس کند تمایلات زنانه دارد میخواهند آلت جنسی مردانه او را ببرند و برایش آلت جنسی زنانه درست کنند و یا برعکس اگر انسانی با آلت جنسی زنانه تمایل جنسی مردانه داشته باشند برای او آلت جنسی مردانه میگذراند و این تنها راه ارتباط جنسی دو نفر است و به مفهوم همجنسگرایی اساسا اعتقادی ندارند و برای دو همجنسگرای مرد (گی (انگلیسی: Gay)) حکم اعدام صادر میکنند و دو همجنسگرای زن (لزبین (انگلیسی: Lesbian)) حکم شلاق. برای همین چندین فیلم در مورد ترنسجندر ساخته شده است اما هیچ فیلمی به طور مستقیم به این موضوع نپرداخته تنها میتوان به «دیوار» به کارگردانی و نویسندگی محمدعلی طالبی که با حدس و گمان میشود گفت «ستاره» با بازی گلشیفته فراهانی لزبین است و «احتمال باران اسیدی» به کارگردانی بهتاش صناعیها، نویسندگی بهتاش صناعیها و مریم مقدم، منوچهر رهنما، با بازی محمد شمس لنگرودی، و کاوه، با بازی پوریا رحیمی سام، گی هستند. در این فیلم هم فرنوش صمدی هم به موضوع ترنسجندرها پرداخته است و از این نظر خارج از دیدگاههای حکومتی حرکت نکرده است.
صمدی توانسته در «میان رویا و امید» داستانی اجتماعی را به صورت داستانی هیجانی و پرکشش بسازد و پایانی زیبا را رقم بزند. پایانی که با بازی درخشان عسکری و حسینی رقصی پر از بیم و امید را رقم میزند که بهگونهیی میتوان آن را همبستری شب زفاف «نورا» و «آزاد» دانست.
بازی صدف عسکری مانند بقیه فیلمهایش درخشان است اما شاید فرشته حسینی نتوانسته است نقش زنی که مرد است را خوب بازی کند. بازی هومن رهنمون در نقش پدر آزاد فوقالعاده است بازی امیررضا جوکار برادر کوچک آزاد هم خوب است. بقیه بازیها هم عالی و قابل قبول است تنها بازی امیرضا رنجبران برادر بزرگ آزاد آنچنان که باید و شاید به دل نمینشیند.
متاسفانه فرنوش صمدی میخواهد طبق آموزههای سینمای مولف برای خودش تالیف و زبانی بسازد اما این باید از درون بجوشد نه به طور ساختگی. در «خط فرضی» صحنههای کاشته شده است مانند پرندهیی که به شیشه میخورد و میمیرد و یا در آغاز فیلم زنی را میبینیم با دختر دارد میرود و آنها از ماشین از کنارش رد میشوند و در هنگام بازگشت دوباره او، آن زن را میبیند این بار بدون فرزند است! در «میان رویا و امید» هم وقتی نورا در جستوجوی آزاد است زنی کم سن و سال سفید پوش بارداری را میبینی که از کنارش رد میشود و در کشاکش نامیدی از یافتن آزاد دوباره آن زن را میبینیم. بار دوم بار دراماتیک دارد اما بار اول کاملا اضافه است هر چند میتوان کلی مفهوم بارش کرد اما این مفاهیم کاشته شده است از درون نمیجوشد.
ارسال نظرات