خرید خانه که روزگاری به عنوان بخشی از مسیر طبیعی زندگی برای بیشتر جوانان کانادایی به شمار میرفت، اکنون به یک رویای دستنیافتنی تبدیل شده است. دادههای تازه نظرسنجی کشوری بانک RBC که امروز بازتاب وسیعی در رسانهها داشته، فاش میکند که ۴۴ درصد از کاناداییها (و نزدیک به ۴۰ درصد از ساکنان استان انتاریو) مایلند با تجمیع سرمایههای خود با والدین، خواهر و برادر یا حتی فرزندان بزرگسالشان، یک خانه مشترک خریداری کنند و با هم زندگی کنند.
این نظرسنجی که از میان ۱۸۱۰ شهروند کانادایی در سنین ۱۸ تا ۶۴ سال انجام شده، پرده از یک واقعیت تلخ اجتماعی برمیدارد: بیش از سه چهارم متقاضیان مسکن در انتاریو تأکید کردهاند که خرید یک خانه در شرایط فعلی، فرسنگها پیچیدهتر و دشوارتر از چیزی است که نسلهای قبلی (والدین آنها) تجربه کرده بودند. افزایش شدید قیمتها، بالا رفتن نرخ بهره و کمبود عرضه سبب شده تا سبک زندگی فردگرایانه کانادایی به ناچار به سمت سیستمهای سنتی همزیستی خانوادگی حرکت کند.
جانت بویل، نایبرئیس ارشد بخش تامین مالی مسکن در رویال بانک کانادا، در بیانیهای رسمی که امروز منتشر شد، این پدیده را یک راهکار بقای اقتصادی توصیف کرد و گفت: «کاناداییها به دنبال راههای نوآورانهای برای تحقق بزرگترین خرید زندگی خود هستند. برای بسیاری از خانوادهها، این به معنای همافزایی و تجمیع پولها، شریک شدن در پرداخت اقساط وام و تقسیم مخارج روزانه زندگی زیر یک سقف است».
علاوه بر این، نتایج نشان میدهد که ۵۵ درصد از صاحبان فعلی خانه در انتاریو معتقدند جابهجایی به یک خانه بزرگتر بسیار سختتر از حد تصور آنها بوده و نیمی از آنها با وجود نیاز به فضای بیشتر، اعتراف کردهاند که تغییر مسکن دیگر از نظر مالی برایشان واقعبینانه نیست. این انسداد در بازار مسکن، تقاضا برای خرید یا ساخت خانههایی با قابلیت تفکیک آپارتمانی (Laneway homes) یا خانههایی با دو آشپزخانه مجزا را به شدت افزایش داده است.
جامعهشناسان هشدار میدهند این پدیده اگرچه بار مالی خانوادهها را سبکتر میکند، اما میتواند در درازمدت چالشهای اجتماعی جدیدی مانند کاهش نرخ فرزندآوری به دلیل کمبود فضا و افزایش تنشهای روانی میاننسلی را در پایتختهای بزرگی مانند تورنتو و ونکوور به همراه داشته باشد. پدیدهای که حالا دیگر یک انتخاب فرهنگی نیست، بلکه یک اجبار اقتصادی تمامعیار است.

ارسال نظرات