نویسنده: خسرو شمیرانی
خلف احمد الحبتور از برجستهترین بازرگانان حوزه خلیج فارس، بنیانگذار و رئیس گروه الحبتور است. این غولشرکت بیشتر در حوزههای هتلداری، املاک و مستغلات، ساختوساز در خاورمیانه و چند منطقه دیگر جهان فعالیت دارد اما در حوزهی تجارت خودرو نیز کار میکند.
درحالی که چهرههای ثروتمند و بانفوذ اقتصادی در کشورهای خلیج فارس بهندرت بهصورت علنی از سیاستهای ایالات متحده انتقاد میکنند؛ این نامه علنی با لحنی بسیار تند، در زمانی که آمریکا درگیر جنگ است، اهمیت ویژه مییابد.
الحبتور نامه خود را با این جملهی چکشی آغاز میکند:
«چه کسی به شما اختیار داد که منطقه ما را به جنگ با ایران بکشید؟» و سپس چهار نکته اساسی را مطرح میکند:
۱. کشورهای منطقه نخستین قربانیان خواهند بود، نه قدرتهای آغازکننده
او هشدار میدهد که هرگونه تشدید درگیری، پیش از همه به کشورهای خاورمیانه آسیب خواهد زد، نه لزوماً قدرتهایی که آغازگر جنگ هستند.
۲. پرسش درباره روند تصمیمگیری
الحبتور این پرسش را مطرح میکند که آیا این تصمیم صرفاً از سوی ترامپ اتخاذ شده یا تحت تأثیر فشارهای دولت اسرائیل و شخص نتانیاهو گرفته شده است.
۳. هزینه اقتصادی جنگ
الحبتور در نامه خود هزینههای این جنگ را بیش از ۲۵۰ میلیارد دلار برآورد میکند.
۴. نقض وعدههای انتخاباتی
در این نامه همچنین گفته میشود که ترامپ با ورود به این درگیری، وعدههای پیشین خود مبنی بر پرهیز از کشاندن آمریکا به جنگهای جدید را زیر پا گذاشته است.
اما چرا این نامه از نظر سیاسی اهمیت ویژهای دارد؟
این نامه نمونهای کمسابقه، اگر نگوییم بیسابقه، از انتقاد علنی یک چهره بانفوذ اقتصادی در کشورهای خلیج فارس از سیاستهای آمریکا است.
کشورهای منطقه به دلیل نزدیکی جغرافیایی در معرض مستقیم پیامدهای درگیری با ایران قرار دارند.
رهبران اقتصادی منطقه نگرانند که جنگ بتواند اقتصاد، سرمایهگذاریها، زیرساختها و جریان تجارت در خلیج فارس را با اختلال جدی روبهرو کند.
این نامه بیان روشنی از افزایش نگرانی در میان محافل اقتصادی و تجاری کشورهای خلیج فارس نسبت به گسترش جنگ در منطقه است و به نظر میآید آنها نه ایران، بلکه آمریکا را مسئول جنگ میدانند.
متن کامل نامهی خلف احمد الحبتور به ترامپ
(ترجمه به فارسی توسط هوش مصنوعی انجام شده است)
متن اصلی نامه در صفحهی رسمی خلف احمد الحبتور
جناب آقای دونالد ترامپ، رئیسجمهور محترم
یک پرسش مستقیم: چه کسی به شما اختیار داد که منطقه ما را به جنگ با ایران بکشید؟ و بر چه اساسی چنین تصمیم خطرناکی گرفتید؟
آیا پیش از فشردن ماشه، پیامدهای جانبی و خسارتهای احتمالی را محاسبه کردید؟ و آیا در نظر گرفتید که نخستین کسانی که از این تشدید تنش آسیب خواهند دید، کشورهای همین منطقه هستند؟
مردم این منطقه نیز حق دارند بپرسند: آیا این تصمیم صرفاً تصمیم شخص شما بود؟ یا نتیجه فشارهای نتانیاهو و دولت او؟
شما کشورهای شورای همکاری خلیج فارس و دیگر کشورهای عربی را در مرکز خطری قرار دادهاید که خود انتخابش نکردهاند. خدا را شکر ما قدرتمند هستیم و توان دفاع از خود را داریم و ارتشها و سامانههای دفاعی ما از سرزمینهایمان حفاظت میکنند؛ اما پرسش همچنان باقی است: چه کسی به شما اجازه داد منطقه ما را به میدان نبرد تبدیل کنید؟
هنوز جوهر ابتکار «هیئت صلح» (Board of Peace) که شما به نام صلح و ثبات اعلام کردید خشک نشده است، اما اکنون با یک تنش نظامی روبهرو هستیم که کل منطقه را در معرض خطر قرار میدهد. پس آن ابتکارها چه شد؟ و سرنوشت تعهداتی که به نام صلح داده شده بود چه خواهد بود؟
بخش بزرگی از منابع مالی پیشنهادشده برای آن ابتکارها از سوی کشورهای همین منطقه و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس تأمین شده بود؛ کشورهایی که میلیاردها دلار برای حمایت از ثبات و توسعه پرداخت کردند. امروز این کشورها حق دارند بپرسند: آن پولها کجا رفت؟ آیا ما در حال تأمین مالی ابتکارهای صلح هستیم یا جنگی را تأمین میکنیم که ما را در معرض خطر قرار میدهد؟
خطرناکتر از همه این است که تصمیم شما تنها مردم منطقه را تهدید نمیکند، بلکه مردم آمریکا را نیز در بر میگیرد؛ مردمی که شما به آنان وعده صلح و رفاه داده بودید. اکنون آنان خود را در جنگی میبینند که از پول و مالیاتشان تأمین مالی میشود؛ جنگی که طبق برآورد مؤسسه مطالعات سیاست (IPS) هزینه عملیات مستقیم آن بین ۴۰ تا ۶۵ میلیارد دلار است و اگر چهار تا پنج هفته ادامه یابد، با در نظر گرفتن آثار اقتصادی و خسارتهای غیرمستقیم ممکن است به ۲۱۰ میلیارد دلار برسد؛ جدا از فدا شدن جان آمریکاییها در جنگی که هیچ نفعی برای آنان ندارد.
شما همچنین وعده خود را مبنی بر دوری از جنگها و تمرکز بر آمریکا نقض کردهاید. در دوره دوم ریاستجمهوری خود دستور مداخلات نظامی خارجی در هفت کشور را صادر کردهاید: سومالی، عراق، یمن، نیجریه، سوریه، ایران و ونزوئلا؛ علاوه بر عملیات دریایی در کارائیب و شرق اقیانوس آرام. شما در نخستین سال حضور در قدرت بیش از ۶۵۸ حمله هوایی خارجی انجام دادهاید؛ رقمی که برابر با مجموع حملات در کل دوره ریاستجمهوری بایدن است؛ همان موضوعی که پیشتر او را به خاطر آن مورد انتقاد قرار داده بودید.
جناب رئیسجمهور، این ارقام تأثیر قابل توجهی بر محبوبیت شما در میان آمریکاییها گذاشته و میزان تأیید شما از زمان آغاز دوره دوم ریاستجمهوریتان در مدت تنها ۴۰۰ روز حدود ۹ درصد کاهش یافته است.
این اعداد یک واقعیت روشن را نشان میدهند: حتی در داخل ایالات متحده نیز نگرانی فزایندهای نسبت به کشیده شدن به جنگی تازه و به خطر افتادن جان آمریکاییها، اقتصاد آنان و آیندهشان در اثر ریسکهایی غیرضروری وجود دارد.
رهبری واقعی با تصمیمهای جنگی سنجیده نمیشود، بلکه با خرد، احترام به دیگران و تلاش برای تحقق صلح اندازهگیری میشود. و اگر این ابتکارها به نام صلح آغاز شدهاند، امروز ما حق داریم شفافیت کامل و پاسخگویی روشن را مطالبه کنیم. / پایان نامه
ارسال نظرات