تازهترین دادههای نظرسنجی سالانه بانک مونترال (BMO) نشان میدهد که استانداردهای مالی برای یک زندگی آرام در دوران پس از کار، به شکل بیسابقهای تغییر کرده است. طبق این گزارش، اکنون هر کانادایی به طور متوسط معتقد است که برای یک بازنشستگی راحت، به ۱.۷ میلیون دلار پسانداز نیاز دارد؛ رقمی که نسبت به سال گذشته جهشی چشمگیر داشته است.
اما نکته جالب اینجاست که این «عدد جادویی» در سراسر نقشه پهناور کانادا یکسان نیست. هزینههای سرسامآور مسکن و تفاوت فاحش مخارج زندگی در استانهای مختلف، باعث شده تا تصور مردم از رفاه، فاصله معناداری با هم داشته باشد. در حالی که ساکنان بریتیش کلمبیا با نگاه به قیمتهای نجومی املاک، عدد ۲.۲ میلیون دلار را هدف قرار دادهاند، اهالی آتلانتیک کانادا معتقدند با حدود ۹۲۸ هزار دلار هم میتوان بازنشستگی خوبی را سپری کرد.
این شکاف عمیق، بیش از هر چیز ریشه در واقعیتهای اقتصادی روزمره دارد. در انتاریو، مردم روی عدد ۱.۹ میلیون دلار توافق دارند و در آلبرتا این رقم به ۱.۶۶ میلیون دلار میرسد. در مقابل، ساکنان کبک و استانهای دشتی (سسکچوان و مانیتوبا) با رقمی نزدیک به ۱.۲ میلیون دلار احساس امنیت میکنند.
با وجود این ارقام میلیونی، یک حس نگرانی عمومی در لایههای جامعه رخنه کرده است. نظرسنجی نشان میدهد که بیش از یکسوم کاناداییها (۳۶ درصد) بر این باورند که هرگز نخواهند توانست به اهداف پسانداز خود برسند. این ناامیدی نسبت به سال گذشته رشد محسوسی داشته و نشان میدهد که تورم و فشارهای اقتصادی، اعتماد به نفس مالی مردم را خدشهدار کرده است.
رفتار پساندازی مردم نیز با توصیههای کارشناسان فاصله دارد. در حالی که مشاوران مالی همواره بر ذخیره حداقل ۱۰ درصد از درآمد تأکید میکنند، واقعیت این است که تنها حدود ۲۱ درصد از مردم موفق میشوند بیش از این سقف پسانداز کنند. بخش بزرگی از جامعه، یعنی نزدیک به ۲۸ درصد، حتی نمیتوانند ۵ درصد از درآمد ماهانه خود را کنار بگذارند.
در میان این تلاطمهای مالی، یک پدیده جدید در حال شکلگیری است: «خداحافظی با ایده بازنشستگی». نزدیک به ۱۴ درصد از کل شرکتکنندگان اعلام کردهاند که اصلاً قصدی برای بازنشسته شدن ندارند. این آمار در میان نسلهای مختلف متفاوت است؛ اما جالب اینجاست که حتی ۲۷ درصد از نسل «بومر» که هنوز شاغل هستند، میگویند قصد ندارند دست از کار بکشند.
در نهایت، بازنشستگی در کانادای سال ۲۰۲۶ دیگر صرفاً یک ایستگاه برای استراحت نیست، بلکه به یک ماراتن مالی تبدیل شده است. ماراتنی که در آن، خط پایان برای هر کس بسته به شهری که در آن زندگی میکند، کیلومترها جابهجا میشود. در حالی که برخی با پساندازهای خرد ماهانه به دنبال امنیت هستند، برخی دیگر ترجیح میدهند با واقعیت جدید کنار بیایند: کار کردن تا زمانی که توان جسمی اجازه میدهد.
ارسال نظرات