یک مشکل عجیب در کانادا: لباس دست دوم

یک مشکل عجیب در کانادا: لباس دست دوم
مایرا هرد استاد دانشکده مطالعات محیط‌زیست دانشگاه کوئینز است که در زمینه مدیریت زباله‌ها در کانادا تحقیق می‌کند. او می‌گوید بازیافت پاسخ مناسبی برای مدیریت بیش از حد لباس‌ها در سطح جهان نیست. (عکس از سی.بی.سی / ارسالی از مایرا هرد)

انبوه لباس‌های دست دوم در کانادا تبدیل به یک مشکل شده است. این مشکل زاویه‌های گوناگون دارد. یکی از آنها آسیب محیط زیستی است. بر اساس گزارشی از سازمان ملل متحد، برای تولید تنها یک شلوار جین بین سه تا چهار هزار لیتر آب مصرف می‌شود. در بدترین حالت این میزان می‌تواند به بیش از ۱۰ هزار لیتر آب برای یک شلوار برسد؛ رقمی که تقریباً معادل آبی است که یک انسان در طول ده سال می‌نوشد.

 

 

ترجمه و تنظیم: ناهید کیخسروی

 

در فضای پشتی فروشگاه دست‌دوم کلوزت شِر (Closet Share)  در شهر سادبری، انبوهی از لباس‌های کثیف که همگی در کیسه‌های زباله سیاه بسته‌بندی شده‌اند، روی هم تلنبار شده و ارتفاع آن‌ها تقریباً به سه متر، نزدیک به سقف اتاق، می‌رسد.

 

ملیسا پورتر، بنیان‌گذار این خیریه، می‌گوید حتی نمی‌تواند تخمین بزند در هر یک از این کیسه‌ها چند دست لباس وجود دارد؛ چرا که وزن هر کیسه دست‌کم به ۱۱ کیلوگرم می‌رسد. در اتاقی دیگر نیز انبوهی از لباس‌های تمیز انباشته شده که ابعادی تقریباً مشابه دارند.

گروه کوچکی از داوطلبان مسئول شست‌وشو و دسته‌بندی این لباس‌ها هستند، اما فروشگاه دست‌دوم با محدودیت فضا برای نمایش و عرضه همه اقلام مواجه است. با وجود این تلاش‌ها، پورتر می‌گوید از ماه ژوئیه تاکنون امکان پذیرش اهدایی‌های جدید لباس وجود نداشته است.

با این حال، شهروندان همچنان کیسه‌های لباس‌های قدیمی خود را مقابل درِ «کلوزت شِر» و حتی در برابر خانه شخصی پورتر رها می‌کنند.

پورتر می‌گوید: «با سازمان‌های مختلفی که لباس‌های اهدایی می‌پذیرند، از جمله ولیو ویلیج  (Value Village) تماس گرفته‌ام، اما آن‌ها نیز از پذیرش این لباس‌ها خودداری کرده‌اند. درنتیجه، عملاً در بن‌بست قرار گرفته‌ایم. می‌دانم سازمان‌های دیگر هم با همین مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کنند، چون هر روز با من تماس می‌گیرند و می‌پرسند آیا می‌توانم حجم لباس‌های اهدایی آن‌ها را بپذیرم؛ و واقعاً امکانش را ندارم».

به گفته پورتر، پیش‌بینی می‌شود تا ماه‌های مارس یا آوریل نیز امکان پذیرش لباس‌های جدید فراهم نشود. در این میان، لباس‌هایی که در فضای بیرونی قرار گرفته و در لایه‌های پایینی این توده انباشته شده‌اند، به‌تدریج دچار کپک‌زدگی شده‌اند. هرچند او و داوطلبانش تلاش می‌کنند تا حد امکان این اقلام را نجات دهند، اما پورتر تأکید می‌کند همگام شدن با چنین حجم عظیمی از پوشاک استفاده‌شده عملاً غیرممکن است.

پورتر توصیه می‌کند مردم پیش از اهدای لباس‌های قدیمی خود به سازمان‌هایی مانند Closet Share، ابتدا تماس بگیرند و از امکان پذیرش آن‌ها مطمئن شوند. با این حال، به گفته او مسئله اصلی فراتر از اهدای لباس است و بسیاری از ما باید در شیوه و دفعات خرید پوشاک تجدیدنظر کنیم.

او می‌افزاید: «هر بار که حجم زیادی لباس از برندهایی مانند SHEIN خریداری می‌کنید، نه‌تنها به کسب‌وکارهای خارجی سود می‌رسانید، بلکه به محیط‌زیست نیز آسیب می‌زنید. این لباس‌ها چند بار پوشیده می‌شوند، خیلی زود فرسوده یا از مُد می‌افتند و درنهایت به جاهایی مثل ما اهدا می‌شوند، در حالی که ما قادر به فروش دوباره آن‌ها نیستیم».

 

پورتر تأکید می‌کند مردم بهتر است لباس‌های موجود در کمد خود را تا حد امکان نگه دارند و در صورت نیاز به خرید پوشاک جدید، به فروشگاه‌ها یا فروشندگان لباس دست‌دوم مراجعه کنند. «مایرا هِرد» نیز با این دیدگاه موافق است.

 

زباله‌های نساجی، یک مشکل جهانی

«مایرا هِرد»، استاد دانشکده مطالعات محیط‌زیست دانشگاه کوئینز در کینگستونِ انتاریو، که در زمینه مدیریت زباله در کانادا پژوهش می‌کند، می‌گوید در مقیاس جهانی، تولید منسوجات از نظر مصرف انرژی حتی از مجموع صنایع هواپیمایی و کشتیرانی نیز پرمصرف‌تر است.

او می‌گوید: «صنعت مد به‌طور کلی مسئول حدود ۱۰ درصد از انتشار گازهای گلخانه‌ای جهان است. این صنعت به‌شدت انرژی‌بر است».

بر اساس گزارش برنامه محیط‌زیست سازمان ملل متحد، برای تولید تنها یک شلوار جین بین سه تا چهار هزار لیتر آب مصرف می‌شود. هِرد توضیح می‌دهد که در ناکارآمدترین فرایندها، این میزان می‌تواند به بیش از ۱۰ هزار لیتر آب برای یک شلوار برسد؛ رقمی که به گفته او تقریباً معادل آبی است که یک انسان در طول ده سال می‌نوشد.

 

به گفته هِرد، درنهایت حدود ۸۵ درصد از منسوجات به محل‌های دفن زباله یا تأسیسات زباله‌سوز منتقل می‌شوند. در کانادا و ایالات متحده، فروشگاه‌های اجناس دست‌دوم اغلب لباس‌های مازاد خود را به کشورهای جنوب جهانی ارسال می‌کنند؛ کشورهایی که آن‌ها نیز با حجم بالای دریافت این اقلام روبه‌رو هستند.

فروشگاه‌های دست‌دوم در شمال انتاریو گزارش می‌دهند که افراد بیشتری زباله‌ها و لباس‌های ناخواسته خود را مقابل درِ فروشگاه‌ها رها می‌کنند. هم‌زمان، فروشگاه‌های «سادبری» نیز می‌گویند استقبال از خرید اجناس دست‌دوم در میان شهروندان افزایش یافته است.

هِرد می‌گوید: «در برخی از این کشورها، مردم ناچار می‌شوند این لباس‌ها را بسوزانند تا خانه‌هایشان را گرم کنند یا غذای خود را بپزند».

او تأکید می‌کند که در حال حاضر، برای هر انسان روی زمین لباس‌هایی بیش از نیاز واقعی وجود دارد، اما با این حال تولید پوشاک جدید همچنان هر روز ادامه دارد. به گفته هِرد، بازیافت راه‌حل مؤثری نیست، زیرا برای شرکت‌ها ارزان‌تر است که منسوجات جدید تولید کنند تا اینکه لباس‌های قدیمی را بازیافت کنند؛ ضمن آنکه خود فرایند بازیافت نیز زباله تولید می‌کند.

او در پایان می‌گوید کاهش مصرف، مؤثرترین راه برای کاهش پیامدهای زیست‌محیطی صنعت منسوجات است.

 

منبع: سی.بی.سی نیوز

ارسال نظرات